Als mijn geheugen mij niet in de steek laat, moet Arnold Schwarzenegger ooit gevraagd zijn wat zijn droom was. Hij was toen al een stoere bodybuilder in Oostenrijk, en zijn droom was om een grote filmster in Hollywood te worden. Toen hij dat zei, moest men eens hard lachen, daar in Oostenrijk. Welnu, Schwarzenegger ging naar Amerika, en aan iedereen die het horen wilde, vertelde hij zijn droom. En daar werd hij niet uitgelachen, integendeel: hij kreeg schouderklopjes om zoveel ambitie, in een land waar naïviteit geen scheldwoord is. Arnold Schwarzenegger werd een filmster, hij werd zelfs gouverneur van Californië.
In 1983 werd hij een Amerikaans staatsburger, en later zei hij daarover (ongetwijfeld met zijn herkenbaar Duits accent): “As long as I live, I will never forget that day 21 years ago when I raised my hand and took the oath of citizenship. Do you know how proud I was? I was so proud that I walked around with an American flag around my shoulders all day long.”
Bij ons is een vlag iets wat ons duidelijk verdeelt; elders houdt een vlag een positieve boodschap in. Zoals in Scandinavië. Het viel me al op in Zweden, nu ook in Noorwegen – op heel veel zomerhuisjes wappert een Noorse vlag. Een teken dat ze blij zijn dat ze erbij horen, en dat ze dat gevoel willen delen met alle burgers. Niet dat ze daar geen samenlevingsproblemen hebben – Breivik ligt nog vers in het geheugen, en in het weekend dat we huiswaarts trokken, is een jonge Noor beginnen schieten in een moskee in Oslo, gelukkig zonder slachtoffers. Maar het gevoel van Noor-zijn, en dat willen tonen met een vlag, dat is hier duidelijk aanwezig.
EENS: 6 augustus 2019
ERGENS: Yttresand (Fredvang), op de Lofoten in Noorwegen
Camera: Galaxy S8
© Alle rechten voorbehouden.
Eens/Ergens 