april 2020 – Eens/Ergens

Het was een weekend om de lockdown-maatregelen tot de limieten te testen. Het beloofde een mooie dag te worden, en ik wou enkele foto’s maken van die mooie stad van mij, op het ogenblik dat de zon opkomt. En de zon scheen hard, en zorgde voor scherpe, diepe schaduwen. De stad was rustig, hier en daar een jogger, en een fietser als ik. Veel zo goed als lege bussen. Ik wou Bloch even uittesten, maar de winkel had ofwel zijn opening uitgesteld, of was alweer tijdelijk dichtgegaan. Dan maar naar Patisserie Damme, die in juni zijn definitief zaak sluit. Geen corona, wel de Lage Emissiezone. Helaas. Damme was open, er stond een keurige, afstandelijke file, en ik kocht drie boterkoeken, en drie pains-au-chocolat, voor het thuisfront. Op weg naar de Charles De Kerchovelaan stond daar ineens de Joseph Kluyskensstraat te schitteren in een weelde van licht, dikke roze kersenbloesems, en een zo blauwe lucht. Mijn camera zat in mijn fototas, en in de ene hand had ik de boterkoeken en de pains-au-chocolat, maar met de andere haalde ik toch mijn smartphone boven voor een foto van zoveel schoonheid, die zich van de virussen niets aantrekt. Thuisgekomen haalde ik de kranten uit de brievenbus, en kijk, wat stond er middenin, een echte center fold, een foto van een meisje dat een selfie neemt in de Joseph Kluyskensstraat. De vergelijking met mijn foto speelt in mijn nadeel, maar ik troost me dat wij, fotograaf Michiel Hendricks en ik, hetzelfde zagen, en dat wilden vereeuwigen, elk op onze manier. Mooi, Michiel!