Van cher ami, tot in de knie

Morgen is het Driekoningen, het feest van de drie wijzen uit het Oosten, “zeggende: Waar is de geboren Koning der Joden? want wij hebben gezien Zijn ster in het Oosten, en zijn gekomen om Hem te aanbidden.”

Bij Mattheüs nog anoniem, maar gaandeweg kregen ze namen: Caspar, Melchior en Balthasar, alsook een huidskleur en een leeftijd. Ze waren respectievelijk 20, 40 en 60 jaar; één was zwart, een afstammeling van Cham, zoon van Noach en stamvader van de volkeren in Afrika.

Bij Driekoningen zie ik altijd de foto hierboven, gescand van een dia, en nu in een map “197x”, misschien wel 1977, op reis naar Firenze, Pisa, Venetië en Rome. Het is een detail van de bronzen poorten van het baptisterium in Pisa, van Bonanno Pisano, eind twaalfde eeuw: drie wijzen met daaronder de erfzonde: de boom van kennis van goed en kwaad, Eva en de appel, de verdrijving uit het paradijs, en de eeuwige straf: “In het zweet van uw gezicht zult u brood eten, totdat u tot de aardbodem terugkeert, omdat u daaruit genomen bent; want stof bent u en u zult tot stof terugkeren”. (Genesis 2)

Ik wist een hele tijd niet meer waar die foto genomen werd, ik dacht dat het Firenze was, maar vond het beeld niet terug. Tot een schrandere neef wat research deed, en met zekerheid kon zeggen: Pisa!

Het is vreemd deze foto’s terug te zien. Mijn moeder staat erop, en ik ben nu al een pak ouder dan mijn moeder op de foto’s. En toch ben ik jong gebleven, of beter, onnozel, in de bijbelse betekenis, durf ik zeggen. Ik merk dat ik nog dezelfde fotografische blik heb – een abstracte muur met een raam, de regen die in Firenze met bakken uit de hemel valt op die mooie dakpannen, een groepsfoto in Pisa, met mijn moeder die er voorbij wandelt, een jong meisje op een beeldengroep in Firenze, een hand met een grote ring die een traliewerk vasthoudt (ik herinner mij die ring nog altijd), en een zicht op Firenze alsof het een ansichtkaart is. En ikzelf.

Wij hebben gezongen al voor dit huis
A la berline postiljon
Geef ons een penning, dan gaan we weer naar huis
A la berline postiljon

Van cher ami, tot in de knie
Wij zijn drie koningskinderen
Sa, pater trok naar Vendelo, van cher ami
.

Eens: jaren 70 (1977?)
Ergens: Pisa, Firenze, Venetië, Rome
Pentax K1000 (gescande dia).

La Belgique reconnaissante

’s Zomers heb je een prachtig zicht op de Alpen vanop de Quai des Belges in Lausanne. Door de hitte die boven het meer van Genève zindert, worden de bergen abstracte contouren, en je beseft amper dat je hier kijkt naar het hoogste massief van westelijk Europa. Tussen het hotel Beau Rivage en het Olympisch museum staat er een standbeeld van Ernest Wynans, vriend van Rik Wouters, getiteld: ‘La Belgique reconnaissante à la Suisse hospitalière 1914-1918’. Deze Ernest Wynans staat afgebeeld op het schilderij ‘De man met de pijp’.

Tijdens de eerste wereldoorlog kregen vele uitgeweken Belgische weduwen en weeskinderen hier een veilig onderkomen. Een postkaart uit die tijd sprak over: ‘Libre et compatissante, la Suisse accueille les veuves et orphelins de la Belgique héroïque et meurtrie’. Het was de tijd van The Great War en van Poor Little Belgium.

De man met de pijp, Rik Wauters, Groeningemuseum Brugge (foto: Wikipedia; publiek domein)

Eens: 19 juli 2019
Ergens: Ouchy, Lausanne
Lumix LX100 1/2000 f8