Wandelen, ik weet niet of het aan mij ligt, maar het Engelse ‘to wander’ of het Duitse ‘Wanderlust’ geven het simpele stappen toch wat meer diepgang – wie wandelt stapt wat voor zijn plezier, terwijl Wanderlust een vonkje meegeeft van de verwondering of verrukking die om elke hoek op het pad kan loeren.

Heel lang geleden werd er amper gewandeld, men stapte doelbewust, van a naar b. De tijd verdrijven was een luxe die de jagers of vechters zich niet konden veroorloven, al neem ik aan dat Hannibal wel eens met verbazing zal gekeken hebben naar de woeste bergtoppen van de Pyreneeën en de Alpen toen hij ten strijde trok tegen de Romeinen.

‘Walking, ideally, is a state in which the mind, the body, and the world are aligned, as though they were three characters finally in conversation together, three notes suddenly making a chord.’

Dat schrijft Rebecca Solnit in Wanderlust: A History of Walking (2001), maar ik vermoed dat men pas vanaf Thoreau of Jane Austen’s Elizabeth Bennett tijd had voor dat soort gedachten.
Herman Melville natuurlijk ook. Die ging wandelen in de buurt van Stockbridge, Massachusetts, met zijn vriend Hawthorne. In de contouren van een berg meende hij een walvis te zien. De romantiek was begonnen, en wandelen, erop uit trekken was een middel om één te worden met de natuur, die een nieuw soort van schoonheidsideaal werd.

Een tijd geleden ging ik bij dagenraad op stap in Monument Mountain in Great Barrington, Massachusetts, niet ver vanwaar Melville zijn trektocht maakte. We logeerden toen in het Briarcliff Motel, en aangezien ik altijd als eerste uit de veren was, zou ik vóór het ontbijt eens een nabijgelegen heuvel verkennen, het pad naar Devil’s Pulpit volgend. Ineens hoorde ik een stem – mijn zoon, die de reden was van deze trip naar deze streek van Boston en Harvard, was ook wakker, en samen gingen wij de berg op.

Laatst zag ik, toen ik Umberto Eco’s De geschiedenis van de schoonheid doorbladerde, nog eens het bekend schilderij van Castor Friedrich dat die romantische verbondenheid tussen het individu en de natuur zo goed verbeeldt. Ik kende dit schilderij wel, maar ineens zag ik de gelijkenis met de foto hierboven, van mijn zoon. Samen stonden we – niet eens zo hoog – boven de nevelen die de vallei van de Housatonic river bedekten als een zacht donsdeken. Het was een magisch moment. De woorden van feministe (of mannenhaatster volgens schrijver Christophe Vekeman) Solnit zijn mij te hoog gegrepen, maar ik kon alleen maar verrukt zijn van dit moment met mijn zoon, bij de opkomende zon boven de wolken die als een zee onder ons lagen. Caspar Friedrich moet hetzelfde gezien hebben.

EENS: 16 juli 2018
ERGENS: Monument Mountain, Great Barrington, Massachusetts.
Foto’s: Galaxy S8.

© Alle rechten voorbehouden.