Toen ik mij nog moest buigen over oude gedichten (ik had een prof die een grote liefheber was van de romantic poets), leerden we een stukje Byron:
Ah, how much happier were good Æsop’s Frogs
Than we! for ours are animated Logs,
With ponderous malice swaying to and fro,
And crushing nations with a stupid blow,
All dully anxious to leave little work
Unto the revolutionary Stork.
De kikkers zijn hun saaie bestaan wat beu, en ze willen een koning, één waar ze kunnen naar opkijken. Een stuk hout dat Jupiter (of Zeus) hen toegooit kan maar tijdelijk bekoren, maar uiteindelijk worden hun gebeden verhoord: ze krijgen een vogel met een grote bek als koning – reiger, ooievaar of kraanvogel, zoiets. En die begint de kikkers één voor één op te eten. Dat ‘revolutionairy stork’ is blijven hangen in mijn hoofd.
De fabels van Aesopus waren ook een inspiratie voor Jean de la Fontaine. Nieuw is niet altijd beter.
Le Monarque des Dieux leur envoya un Grue,
Qui les croqua tout vifs, et grenouilles et grelots.
Ce second Roi leur fit bien voir
Qu’il ne faut jamais que l’on veuille
Quitter l’ancien pour le nouveau,
Quand chaque jour amène un pire au lieu d’un mieux.
De moraal van het fabeltje is duidelijk: kijk uit waar je naar verlangt, het zou je maar eens ten deel kunnen vallen. Toen ik wat opzocht over Aesopus, vond ik nog een andere fabel (De wolf en het lammetje), en die is misschien nog relevanter in deze onthutsende tijden:
A hungry Wolf one day saw a Lamb drinking at a stream, and wished to frame some plausible excuse for making him his prey. “What do you mean by muddling the water I am going to drink?” fiercely said he to the Lamb. “Pray forgive me,” meekly answered the Lamb; “I should be sorry in any way to displease you, but as the stream runs from you towards me, you will see that such cannot be the case.” “That’s all very well,” said the Wolf; “but you know you spoke ill of me behind my back a year ago.” “Nay, believe me,” replied the Lamb, “I was not then born.” “It must have been your brother then,” growled the Wolf. “It cannot have been, for I never had any,” answered the Lamb. “I know it was one of your lot,” rejoined the Wolf, “so make no more such idle excuses.” He then seized the poor Lamb, carried him off to the woods, and ate him.
Eens: Ongedateerd (enkele jaren geleden)
Ergens: In mijn tuin
Eens/Ergens 