Dit is een fotoblog. Dus het moet over foto’s gaan. Maar nu moet het ook over Helena gaan, van wie ik in 2004 een foto maakte die technisch niet perfect was, maar die haar weergeeft zoals ik me haar graag herinner. We namen vorige week afscheid van deze opmerkelijke dame.

We ontmoetten jou in 2004, Helena, wij zowel als jij onderdeel van het genootschap van een mooie zomerreis, in de zonovergoten Provence. Op de foto hierboven lijkt het alsof je in de Elyseese velden rondwandelt, onder een uitbundig bloeiende boom op het domein van Monsieur Klein (als ik me zijn naam goed herinner). Als er een plek is als de hemel, dan moet het wel daar zijn, zoals op het dorpsplein van Gigondas, waar we samenzaten op een simpel terras in zo een vrolijk en fijn gezelschap. De platanen filterden het zonlicht, en hun schaduw bracht de verkoeling die koning Xerxes zo dierbaar was – toch in de opera-aria van Händel Ombra mai fu:

Tedere en mooie bladeren
van mijn geliefde plataan,
moge het Lot u gunstig gezind zijn.
Mogen donder, bliksem en stormen
uw dierbare rust nooit verstoren,
noch moge gij door razende winden worden ontwijd.

Nooit was er een schaduw
van welke plant ook
die mij dierbaarder en lieflijker was,
of zoeter.

Net als wij genoot je van het gezelschap, de fijne sfeer, de speelse kinderen, het prachtige domen van Les Barrenques, en de uitstapjes naar de Ferme aux crocodiles, of naar wijndomein Durban.

Je was ‘une grande dame’, fijnzinnig, moedig en sterk. We zijn blij dat je in ons leven kwam, en we zullen je missen. Tot ergens, in de Elyseese velden. Want zoals we op je uitvaart hoorden: ‘In het huis van mijn Vader zijn veel kamers.’